Slotakkoord

India ligt al weer achter ons. De afgelopen dagen hebben we onze families bijgepraat en dinsdag mochten we ons verhaal doen op de circle avond van LC 34. Vanaf nu moeten we het doen met de mooie foto's en de prachtige herinneringen. We hebben er van genoten. Het was een super ervaring. En we hopen dat iedereen zichzelf deze ervaring tenminste één keer in haar circle-leven gunt! De eerste kans is eind augustus 2010, in Brugge.

Bij een slot horen bedankjes. Die Ladies' Circle traditie is ook ons natuurlijk niet vreemd. Daar gaan we:

1. Geduldige Gerda, van Buitengewoon Reizen uit Zwolle, die zo buitengewoon goed heeft gereageerd op onze wensen, wispelturigheid en steeds weer wisselende samenstelling en route. Hulde Gerda, voor jou en TCI, het was vlekkeloos!
   
2. Onze Chauf en kleine chauf (vooral ook namens Hanneke), die ons veilig door de Gouden Driehoek hebben gelootst.
   
3. De ladies van Bangalore, India, die ons geweldig en gastvrij hebben onthaald.
   
4. Weblady Ingrid, onze hoffotograaf en co-writer van dit weblog(samen met Ellis)  Samen zijn zij kandidaat voor de Rijksvoorlichtingsdienst van India.
   
5. Reisgenote Karin, die we behalve presidente van LC Nederland ook graag willen voordragen als minister van Cultuur in enig Indiaas kabinet. Het is haar opdracht en uitdaging.
   
6. Reisgenote Thea, die wij graag nomineren als minister van Volksgezondheid, Hygiëne en Milieu. Ze is al begonnen aan een integraal schoonmaakplan voor Oud Delhi.
   
7. Onze sociale Michele, die met haar grote en warme hart veel heeft uitgestraald naar de vele bedelaars (die ze van ons niks mocht geven, bitches!). Voor haar reserveren wij graag de post van Minister van Sociale Zaken. Ze maakt het verschil!
   
8. Dank aan lieve en efficiënte Hanneke, die onze financiën tijdens de reis vlekkeloos heeft geregeld. Voor haar een baan op het centraal planbureau van India!
   
9. Onze vrolijke Michy for President, maar dat wil ze niet. Daarom voor haar een voordracht als minister van Verkeer en Waterstaat. Het gewaad voor de inauguratie heeft ze al gekocht!
   
10. Last but not least, dank aan Carla voor haar gezelschap tijdens de post tour. Carla, we zien jou wel zitten op Onderwijs!
    
11. De Indiaase mannen, die ons hebben laten zien wat een geweldige mannen we thuis hebben. Mannen thuis: het is dat we jullie niet mee konden (wilden?) nemen, anders waren we zeker (opnieuw)  met jullie getrouwd in India! Daar hadden we graag een paar uur voor met een neusring in de wierook op de welcome party gezeten.
    
12. Tenslotte de enthousiaste lezers van dit weblog, die ons met jullie leuke reacties hebben gestimuleerd om iedere dag weer iets te schrijven en te laten zien van ons India Avontuur!
    

3 reacties | Reageer

Daar zijn we weer, met 'Stink you' en een recordpoging

Het is even geleden dat jullie van de bende van zeven gehoord hebben, maar we laten jullie natuurlijk niet met een 'open einde'  achter hoor... Jullie krijgen nog een verslag van onze laatste dagen in India.

We vertrekken vanmorgen bijtijds om, na een korte stop bij een paleis, door te stomen naar Bangalore. In de bus hangt een erg vreemd luchtje, een onaangenaam luchtje dat ons doet grijpen naar verfrissende sprays en 'neusdoppen' (voor meer uitleg over de neusdop: zie foto ). Het is niet de eerste keer dat we een sterk geurende Indiaase man ruiken... De buschauffeurs tijdens de conferentie leken op dit aspect geselecteerd. Wij hebben er zelfs een nieuw bedankje voor bedacht: Stink you!

Het paleis dat we zien is een zomerpaleis dat helaas erg veel van haar pracht verloren heeft onder invloed van de elementen. Wat eens prachtige en indrukwekkende schilderingen op textiel zijn geweest is nu verbleekt. De schilderingen zijn zo fijntjes dat onze primaire gedachte ('huur een schilder in') geen oplossing biedt, daarnaast is de textiel dusdanig vergaan dat er, op afstoffen na, geen mogelijkheden zijn de pracht van ooit te behouden. Het stofvrij maken gebeurt, zoals overal in India, vol liefde voor het cultuurgoed.

Rond vier uur komen we aan in Bangalore, waar we gebruik maken van de laatste mogelijkheid om samen op stap te gaan. We vertrekken naar Commercial Street, waar we onze laatste rupees besteden aan cadeautjes voor thuis. Aan het begin van de avond treffen we Rita, een Indiaase lady waar Karin een erg gezellig councellors diner mee had beleefd. Rita neemt ons mee naar een fantastisch restaurant, waar ze volledig los gaat tijdens het bestellen van eten. Ze bestelt allemaal speciale hapjes, waar we stuk voor stuk van smullen. Als we allemaal op knappen staan blijkt dit alleen nog maar het voorgerecht te zijn geweest... Gelukkig kunnen we Rita overtuigen dat in onze buiken echt geen ruimte meer zit. Rita is een taaie en dat zullen we weten. Ze wil ons beslist nog een dessert laten eten. Haar poging begint in het restaurant met kulfi ijs. Beleefd maar beslist wijzen we dat af. Niet dat we geen Kulfi ijs lusten maar we danken de goden dat we tot nu toe gespaard zijn gebleven voor de Delhi belly en dat willen we graag zo houden, zeker in het vliegtuig op de terugreis. Rita's tweede poging begint met: ik wil jullie alleen maar iets laten zien. En zo belanden we in een delicatessenzaak. Een soort banketbakkerij, maar dan anders. Het is er druk. Niet alleen met mensen; er vliegt van alles binnen. Er worden mierzoete snoepjes gekookt en ook wat andere, hartige lekkernijen staan te pruttelen op een difuus en van de olie walmend vuurtje. Rita is niet ontvankelijk voor onze besliste weigering dit keer. En dan besluiten we onze 'waarheid' maar op te biechten. Dat we toch een beetje bang zijn om ziek te worden van deze hygiënische omstandigheden. Rita lacht ons eigenlijk gewoon een beetje uit. Ziek worden zit tussen je oren zegt Rita. Als je positief denkt, dan word je niet ziek. Rita zal wel gelijk hebben. Wij vinden het een bijzondere stelling. Zeker richting sommige van onze ouders, die met nare chronische ziektes te maken hebben. Als dat toch eens de oplossing zou zijn!

Met al dat eten in onze buik doen we een recordpoging: hoeveel vrouwen kun je in een Suzuki Swift stoppen? Wij weten het antwoord: Rita stuurt (die komt er het beste af ), Michele op de voorstoel en Ellis zit op haar schoot. Achterin kruipen Carla en Ingrid dicht tegen elkaar aan en Karin drappeert zich hier vakkundig overheen. Als sluitstuik schuift Thea haar billen er nog bij...en rijden maar. Zo verpakt gaan we nog even bij een vriendin van Rita, die haar eigen handtassen maakt, op bezoek. Een aantal ladies dacht duidelijk dat er nog ruimte in de Suzuki was, want ze nemen wat tassen mee naar huis. Na ons weer in de Suzuki gepropt te hebben verrast Rita ons nog met wat extra bagage: de lieverd had ons zien genieten van de Pani Poori, en ze had voor ons allemaal twee 'ready to make' Pani Poori boxes geregeld.... We kunnen onze liefjes thuis allemaal verrassen met een echt Indiaase maaltijd!

Als Rita ons bij het hotel afzet gaan we onze koffers inpakken en dan snel slapen, want om half drie vannacht gaat de wekker weer, om3.15 vertrekken we naar het vliegtuig.

4 reacties | Reageer

Patatje met!

Onze eerste gedachte bij het wakker worden: Hieperdepiep voor Hanneke! De SMS wordt direct verzonden en later op de middag zullen we nog voor haar zingen. Maar laten we bij het begin beginnen!

Iedereen heeft lekker geslapen. Na het matige ontbijt mogen we de bus weer in, die dit keer al binnen 15 minuten na het afgesproken tijdstip vertrekt. Het gaat vooruit! Ons reisdoel voor deze ochtend is het Mysore palace, dat nog steeds bewoond wordt door de Maharadja van deze streek. Na alle lege forten en kastelen, nu een ingericht en bewoond paleis en da's een mooie aanvulling op wat we gezien hebben. Het paleis is in 1880 gebouwd in Moorse stijl. De Engelse invloeden zijn duidelijk merkbaar, in de tegels en de pilaren. Tegen onze zin moeten we nog even poseren voor de fotograaf, met de hele groep. Om ons heen klikken camera's mee (ook zonder jou doen we het nog goed hier Michy!). Later blijkt dat we geschoten zijn door een journalist en vinden we onze foto terug in de krant. We zijn local celebrities here! Nadat we onze schoenen hebben teruggekregen cq teruggevonden, mogen we nog wat ronddwalen op het terrein. Daar ontmoeten we de Ladies van Mysore, die een delegatie hebben afgevaardigd naar het paleis, speciaal voor ons! Ingrid probeert nog een pin te ruilen maar de dame heeft Nederland al. Er is ons iemand voorgeweest. Onze onderhandelingspositie is zwaar ondermijnd. En door wie? We denken iemand uit Zwolle, die heel veel pins heeft verzameld en nu thuis dit weblog leest en heel hard NEEEEE roept! En Basta er achteraan vermoeden we.

De post tour is ons wat te massaal en we vinden dat we erg veel tijd verliezen aan wachten. En het programma kan ons ook niet zo boeien. Nadat we in een duffe dure winkel zijn afgezet, waar we na vier minuten uitgekeken zijn en nog een uur moeten wachten voordat de bus vertrekt, besluiten we het karma in eigen hand te nemen en vertrekken we naar de koffieshop die we verderop hebben ontdekt. Het drinken van een kop koffie die smaakt is een waar genot. Laat de foto's de verhalen maar vertellen. We charteren een taxi en laten ons naar een betere winkel vervoeren die door de ladies van Mysore is aangeraden. Nadat we de chauffeur drie keer hebben moeten doorsturen omdat hij toch echt van mening is dat de winkels die hij uitzoekt beter zijn, komen we weer bij een winkel uit waar we niet willen zijn. Klaar zijn we er mee. We stappen uit de auto en tot onze verrassing vinden we in een zijstraatje de toegang naar de lokale bazar. Kijk, daar krijgen we weer energie van! Prachtige fotomomenten, die door hoffotografe Ingrid weer mooi worden vastgelegd. We kijken onze ogen uit! Dit hadden we nog gemist in India en we zijn erg tevreden met onze doe-het-zelf-reis. Karin en Carla willen hun medeladies verwennen met een mooie shawl en we eindigen nog even bij een silk house, waar de Indiaase moslimvrouwen in volledige burka hun Idul Fitr (suikerfeest) outfit aanschaffen.

De lunch in het hotel laten we schieten. Omdat het tijdstip van lunchen hier tussen 12 en 4 kan vallen en we meestal rond 3 uur aanschuiven, eten we alleen maar wat ondefinieerbare kwak hier. We laten ons afzetten bij het hotel en lopen 500 m door naar een pretparkje met fastfood restaurant. De burgers, frietjes en cola gaan er in als carboleum in een droge schutting. Weer een paar genotsmomenten! We bellen Hanneke om haar te feliciteren en zingen heel hard lang zal ze leven. De keuken reageert direct met het brengen van taart naar de vitrine. De kunstmatige kleurstoffen maken ons niet hongerig. Hoeft ook niet. Eerst maar eens zien of het Karma heeft bepaald dat onze frietjes en burgers goed gaan vallen.

2 reacties | Reageer

Een SMS uit Tibet

Wakker worden in de bush, hoog op een heuvel en uitzicht op de koffie- en peperstruiken...wat wil een mens nog meer. Helaas blijven we maar een nacht in dit resort. Na een heerlijk ontbijt vertrekken we bijna allemaal met de jeep naar de bus. Ellis en Ingrid besluiten een lekkere modderwandeling te maken. Het is een prachtige wandeling door de natuur. Het uitzicht is adembenemend. Het is ook overduidelijk dat de mensen hier nog nauwelijks touristen hebben gezien. Zoals jullie bij de foto's kunnen zien vinden ze het erg leuk om op de foto te komen, zeker als we het resultaat daarna ook nog aan ze laten zien. Bij de bus aangekomen genieten ook de wandelaars nog 'lekker'  van het Indiaase uurtje wachten .

Er volgt een lange busrit naar ons volgende resort in Mysore. Onderweg maken we een stop bij een prachtig klooster (Namdroling Monestry the Golden Temple). Dit is een toevluchtsoord voor monnikken uit Tibet. Het is een prachtig en kleurrijk klooster. In India is het boedhisme overigens vrijwel uitgestorven, doordat India na het opnemen van deze monnikken aangevallen is door China.

Uiteindelijk komen we aan in ons resort in Mysore, ook hier wachten ons prachtige huisjes; met HEMELBED...

Na de lunch lukt het ons nog om in een lokale winkel een erg leuk cadeautjes voor onze medeladies te scoren! En na de SMS van Hanneke en Michy dat ze een upgrade naar Business Class hadden gekregen voor de terugweg kan onze dag niet meer stuk. Als we weer bij het hotel komen worden we uitgenodigd voor een lekker drankje in de bar. Hier staat een DJ ongelooflijk zijn best te doen onze trommelvliezen te beschadigen. Thea en Ellis leven zich even uit op de dansvloer, maar daarna verplaatsen we ons en ons drankje naar rustiger oorden. Na het eten gaan we nog even ons weblog bijwerken en daarna ons hemelbed uitproberen. Morgen wacht ons weer een 'culturele dag'.

0 reacties | Reageer

Expeditie Robinson

Voor wie nog nooit gekeken heeft naar Expeditie Robinson is dit verhaal misschien wat moeilijk te plaatsen. Maar voor wie het concept kent: wij hebben vandaag een hoog gehalte Expeditie Robinson beleefd!
Het afscheid van Michy en Hanneke en het vormen van de ' nieuwe'  groep met Carla leek op een soort samensmelting. Twee mensen die het niet meer mee gaan maken en een nieuwe groep die aan een volgende fase begint. Ingrid heeft de gevloeide tranen bij het afscheid van Michy en Hanneke al beschreven. En ook vandaag was voor velen een ware emo-dag, met belminuten naar het thuisfront! Natuurlijk genieten we allemaal nog steeds enorm van onze reis. De korte nachten en de flexibiliteit die India steeds van je vraagt eisen ook hun tol. En dan kun je zomaar ineens het thuisfront zo missen. Een goed teken natuurlijk. Het is fijn om hier te zijn en we kijken er ook allemaal naar uit om wie ons lief zijn weer te zien. Om elkaar weer wat moed in te spreken loven we allerlei beloningen uit. Zoals het bellen naar huis en 10 minuten skypen.

Om 8 uur zondagochtend staan we klaar bij het hotel om aan de post-tour te beginnen. Natuurlijk vertrekken we weer veel later dan gedacht, ruim over negenen. En dan te bedenken dat je al die tijd nog lekker in je bedje had kunnen liggen.. Volgens het programma reizen we vandaag naar Coorg, een zogenaamd hill-station. Daar blijven we dan twee dagen om te genieten van de mooie natuur. Aansluitend gaan we naar de stad Mysore om daar nog wat culturele highlights te spotten. Woensdagavond komen we volgens plan weer terug in Bangalore om donderdag heel vroeg onze vlucht naar London te pakken. Van Michy en Hanneke hebben we inmiddels begrepen dat het vertrek rond vier uur 's ochtends is...

We krijgen nog even een briefing in de hal van het hotel voordat we dan eindelijk vertrekken. Het programma blijkt te zijn omgegooid, vanwege overvloedige regenval in de bergen. Waar of niet waar? We hebben al zo vaak gemerkt dat beloftes en uitleg hier met een flinke schep zout moeten worden genomen. Coorg wordt ingekort tot 1 dag en we blijven langer in Mysore. Wij vinden het allemaal best, in de wetenschap dat protesteren hier echt verspilde energie is.
De reis naar Coorg neemt zo'n zes uur in beslag. Rammelend van de honger komen we om drie uur bij het hotel aan voor onze lunch. De omgeving is prachtig. We zitten midden in een koffie- en peperplantage, in een resort dat drie weken geleden de deuren geopend heeft. Bij het indelen van de kamers blijkt dat wij zijn aangewezen als ' vrijwilligers'  om de drie-persoonskamers te bewonen. Karin's karma is om een kamer te delen met een Zweedse die ze helemaal niet kent. Nu is het dan de beurt aan Carla om te ondergaan wat wij in Bangalore al hebben meegemaakt.... Door schade en schande wijs geworden, leggen we ons eisenlijstje op tafel:
1. de beste kamers in het volgende hotel, met twinbeds;
2. gratis en onbeperkt gebruik van internet;
3. wij passen ons vannacht aan, morgen worden er andere vrijwilligers aangewezen;
4. What's in it for us? Want tenslotte hebben we voor een 2-persoonskamer betaald en heeft men vanmorgen nog besloten mensen toe te laten tot de tour, terwijl je had kunnen weten dat er een tekort aan kamers was.
De eerste drie eisen worden zonder meer geaccepteerd. En eis vier wordt ingevuld met een luxe kamer inclusief jacuzzi. We accepteren het aanbod en gaan de kamers bekijken. Daar blijkt dat de jacuzzi alleen gevuld kan worden met koud water. Lekker ontspannen maar niet heus. Dit is ook India: je krijgt hier alles in deeltjes, nooit in 1 keer de kaarten op tafel, altijd verrassingen. We mopperen nog even door en dan blijkt er rond middernacht toch ineens nog een extra kamer te zijn. Het blijft onnavolgbaar hier.
Door het gezeur met de kamers missen we de tocht door de kruidentuin. Maar we krijgen wel een mooie doos met kruiden mee voor thuis dus hangen we daar onze neuzen maar in. En gaan we genieten van de werkelijk adembenemende omgeving. Wat een luxe om frisse lucht te kunnen opsnuiven en de vogels te horen. Het is hier mooi, echt mooi.

Waar we ook blij mee zijn is de mededeling dat we de volgende dag niet zo vroeg op hoeven. De jungletocht met de jeeps kan vanwege de slechte wegen (waar of niet waar?) niet doorgaan en we mogen uitslapen. Heerlijk, daar waren we aan toe!

8 reacties | Reageer

Over 20 gehoorapparaten die een erg goed huis krijgen en het gala

Vanmorgen vertrekken we naar een ziekenhuis in Bangalore om 20 kinderen met een zware gehoorbeschadiging gehoorapparaten aan te bieden. Het geld voor deze apparaten is door de activiteiten van Ladies' Circle Zwolle en de steun van een Nederlands bedrijf bij elkaar gebracht. Als we bij het ziekenhuis aankomen zitten de kinderen en hun papa's en mama's al klaar, de spanning is van hun gezichten af te lezen.

Hanneke spreekt de kinderen en ouders namens ons allemaal toe (hulde Hanneke), waarna de apparaten een voor een door ons worden aangeboden. Meiden in Zwolle...dit is waar we het voor doen. Waar we soms wel eens het gevoel hebben dat onze activiteiten een druppel in de oceaan zijn hebben we hier gezien dat het geen druppel in de oceaan is. Het betekent voor deze kinderen gewoon het verschil tussen het hebben van een toekomst...of niet!

We hebben met een brok in onze keel en tranen in de ogen naar de kinderen en hun reacties. Het meest treffende moment was wel de handen van een meisje die van schrik in de lucht schoten toen ze het applaus na afloop hoorde. Dit meiske hoorde voor het eerst een geluid... Wat bijzonder dat wij dit mee mochten maken en hier aan bij hebben mogen dragen.

Als we weer willen vertrekken blijkt een van de auto's zelf gedacht te hebben (gevaarlijk, denkende auto's), hij is zelfstandig op slot gegaan, en ja, goed geraden, de sleutels zaten nog in het contact. Na een dikke drie kwartier wachten was er nog geen enkele beweging waar te nemen... Onze eerste tuktuk-rit was een feit! Heel wat uitlaatgassen, fluimen en wilde Indiaase blikken verder kwamen we waar we komen wilden: ons hotel. Even relaxen en badderen, want vanavond wacht ons het afsluitende gala.

Over het gala zijn een paar quotes die treffend zijn:

- Het was ver weg;

- Superlokatie;

- Waanzinnig mooi aangeklede Ladies (helaas was het niet in alle gevallen de beoogde jurk );

- Er werden WEER (heel erg) veel mensen bedankt;

- Dit zorgde voor een lange zit;

- Hierdoor werd het helaas erg laat en misten we het dansen bij de live band;

Terug in het hotel, wat erg laat was, hebben we met tranen afscheid van Michaela en Hanneke  genomen. Wat jammer dat deze fantastische groep nu niet meer als geheel doorgaat op de post-tour! Het was fantastisch met z'n zevenen! Om 02.00 uur liggen we na een geslaagde dag, in bed. Morgen begint onze post-tour en bereiden Hanneke en Michaele zich voor op hun vertrek naar huis.

1 reactie | Reageer

Van een jaarvergadering en kasten van huizen (of was het Huizen van Kasten?)

Een keer per jaar komen de ladies van over de hele wereld bij elkaar. Om elkaar te ontmoeten, samen te feesten en ook nog te vergaderen. Dat laatste is de kern van onze bijeenkomst in Bangalore. Het was een lange zit maar het is mooi om te zien en te begrijpen in welke context ons ladies circlen in Zwolle en in Nederland eigenlijk staat. We zijn en blijven een radertje van een groot geheel, dat de moeite zo waard is! Nederland krijgt een eervolle vermelding voor de enorme stijging van het aantal leden in ons land, terwijl wereldwijd het ledenaantal gestaag daalt. Hulde aan Thea en Karin, die dit proces leiden. We zitten trots te glunderen in de zaal en klappen onze handen blauw!
De vergadering duurt nogal lang en ook hier is de Indiaase regie ons niet helemaal duidelijk. Komt er nu een pauze of mag je zo maar even weglopen om een kopje koffie te halen of iets anders te gaan doen? We hebben bewondering voor Thea en Karin die Nederland voor in de zaal vertegenwoordigen en van 9 tot 3 uur alert blijven.
Er worden veel bedankjes uitgesproken, notulen doorgewerkt, stemmen geteld en aan het einde hebben we een nieuw internationaal bestuur. Wat geweldig dat er vrouwen zijn die er zo voor gaan en bereid zijn hun prive belangen een paar jaar opzij te zetten voor het werk van Ladies Circle International. We hopen dat we iets van die spirit kunnen overbrengen op onze andere ladies in Zwolle.
Ook maken we kennis met een AGM traditie: het ruilen van pins. Het boeit de een meer dan de ander en voor sommigen van ons is het een ware sport om er zoveel mogelijk te verzamelen.

In India duurt alles net even langer dan je denkt. Onze transfers van ons hotel naar het conferentiehotel nemen veel tijd en we moeten ons alweer haasten om op tijd klaar te staan voor het volgende programma-onderdeel: de homeparties.

Veertien Indiase dames van de drie ladies circles in Bangalore hebben hun huizen opengesteld om zo'n 500 ladies vanuit alle hoeken van de wereld te ontvangen. We worden gesplitst en alleen Hanneke en Michy gaan samen naar een party. Het is een beetje moeilijk om van onze verschillende ervaringen 1 verhaal te maken. Daarom een poging om het samen te vatten.

Natuurlijk zijn de huizen waar we worden ontvangen groot en luxueus. We zijn duidelijk bij de upper ten, de happy few. De toiletten zijn naar westerse norm, met een toiletdame bij de deur. Kijk, dat zouden we thuis nou ook graag hebben. We worden verwelkomd met Indiaase rituelen: een bindi, een zegening en een vriendschapstouwtje om de polsen. Het eten staat al klaar in de gamelen maar eerst moet er gedronken worden! Je vraagt je af wat voor beeld men hier van westerse vrouwen heeft als je de hoeveelheid (sterke) drank ziet. Tijdens het borrelen worden er kleine hapjes gebracht en er wordt veel moeite gedaan om het ons naar de zin te maken en het groepsproces op gang te brengen. En dat lukt goed. Karaoke, dansen, stoelendansen en een serie icebreakers die de agogen onder ons (en dat zijn er veel) al kenden maken de sfeer los en gemakkelijk. Ondertussen is het half elf en op de homeparty van de schrijfster is nog steeds het diner niet geopend. Via de sms checken we even bij elkaar of die situatie uniek is en wat blijkt, niemand heeft nog te eten! Pas rond kwart voor elf (ja, ' s avonds) gaan dan eindelijk de deksels van de schalen en kunnen we aanvallen. Plotseling komt er een enorme stroomversnelling op gang en voor we het weten zitten we in de bussen, terug naar de hotels. We hebben elkaar veel te vertellen en het wordt weer laat daar in het hotel in Bangalore. Maar wel weer stikgezellig!

2 reacties | Reageer

Op naar Bangalore!

Onze belevenissen in het noorden eindigen vandaag, we vliegen naar Bangalore. Dag prachtige cultuur, dag mooie mensen in het noorden, dag drukte...

Het uitchecken bij het Oberoi is een mooi schouwspel, Ellis en Hanneke laten hun handelsgeest en andere talenten lustig op de dame bij de receptie los , en niet zonder succes. In de bus, waar we tot ons plezier chauf en kleine chauf weer treffen (ja, zelfs chauf en kleine chauf waren blij). We worden weer zorgvuldig begeleid door een man van ons travelagency, die ons weer (ja, alweer) verwend, we krijgen allemaal een prachtige zijden shawl. Het inchecken gaat redelijk soepel, dankzij onze begeleider. Hij legt de man bij de incheck balie het vuur aan de schenen om ons naast elkaar geplaatst te krijgen, de schat. Wij denken dat hij in tranen uitgebarsten zou zijn als hij in het vliegtuig had gezien dat Ellis en Michy zich hier geen barst van aangetrokken hadden en rustig hun eigen plek zochten (de Indier waar ze nu naast gingen zitten had werkelijk veel betere looks, dat moeten we ze nageven ).

Over de vlucht kunnen we melden dat we really shocked waren over de upsetting short skirts, de knieen, waarover wij toch strikte instructies hadden ontvangen waren bijzonder kort. Anyway, na deze schok en een half uurtje vertraging vertrokken we voor een prettige vlucht naar Bangalore. Bijzonder om te merken dat de vlucht deze keer zonder turbulentie verliep. Op de heenweg werden opmerkingen over medepassagiers door een zekere lady namelijk structureel afgestraft met een forse 'bobbel'  in de lucht, jullie raden al wel dat deze lady nu niet met ons meereisde  (nee, wij noemen geen namen...)

We waren in Delhi al enigzins voorbereid op de grote verschillen die we aan zouden treffen bij aankomst in Bangalore. En inderdaad, op het vliegveld was er rust, het was 'schoon'  en bij buitenkomst voelden we een aangename temperatuur van een graad op 30, in vergelijking met de 39 graden die we de afgelopen dagen op ons hoofd hadden was dit een verademing. Ook het ladnschap is totaal anders, het ;andschap is groen, veel palmen en je zag prachtige heuvels. Ook het verkeer is in contrast met het noorden. Gelukkig maar, deze chauf wint geen prijs.... In de auto krijgen we een alarmerende sms van Thea, we staan niet ingeschreven in het hotel, niemand kent die dames uit Nederland....hmmm. Gelukkig heeft Thea de hotelmanger al fijntjes (understatement) onder de neus gewreven dat hij een strakke oplossing voor ons moet verzinnen.

In het hotel aangekomen drijven we de manager enigermate tot wanhoop, maar uiteindelijk komt er, naar het lijkt, een goede oplossing. We gaan naar het Meridien, op 5 minuten rijden van de conferentie. Hier aangekomen wringen we ons in ons delftsblauwe pakje en dan begint het echt! We lopen allemaal in onze nationale kleding door Bangalore, een fantastisch gezicht en een groot feest. Op de feestlokatie aangekomen wacht ons een totaal overdonderend schouwspel een geluid, wat een feest, wat een muziek. Of je nou ritmisch bent of niet, hier ga je gewoon spontaan swingen. Het ritme is werkelijk opzwepend. Er staat heerlijk eten voor ons klaar, dat er best ingaat... Een aantal ladies heeft hun man meegenomen naar India en die zhebben zich aangemeld 'to tie there knots again'. Wij mogen de ceremonies die met veel vuur, gejoel, kleur en warmte gepaard gaan. Bijzonder om dit mee te mogen maken. Een aantal mannen voelde zich ietwat ongemakkelijk in hun traditionele Indiaase kostuum, maar eenmaal in de ceremonie zag je dat het helemaal klopte. De openingsspeeches zijn ietwat lang, waardoor we een beetje last van ons slaapgebrek krijgen, maar als hierna de muziek voor het feest weer losbarst is de moeheid zo vergeten. We swingen heerlijk, en voor je het weet sta je met een Indiaase of Finse lady op de tafels! Heerlijk!

Bij terugkomst in het hotel is er nog een kleine hick-up met de kamers, maar om 12 uur liggen we dan toch op een oor.

6 reacties | Reageer

Volgende pagina »