Voor wie nog nooit gekeken heeft naar Expeditie Robinson is dit verhaal misschien wat moeilijk te plaatsen. Maar voor wie het concept kent: wij hebben vandaag een hoog gehalte Expeditie Robinson beleefd!
Het afscheid van Michy en Hanneke en het vormen van de ' nieuwe' groep met Carla leek op een soort samensmelting. Twee mensen die het niet meer mee gaan maken en een nieuwe groep die aan een volgende fase begint. Ingrid heeft de gevloeide tranen bij het afscheid van Michy en Hannekeal beschreven. En ook vandaag was voor velen een ware emo-dag, met belminuten naar het thuisfront! Natuurlijk genieten we allemaal nog steeds enorm van onze reis. De korte nachten en de flexibiliteit die India steeds van je vraagt eisen ook hun tol. En dan kun je zomaar ineens het thuisfront zo missen. Een goed teken natuurlijk. Het is fijn om hier te zijn en we kijken er ook allemaal naar uit om wie ons lief zijn weer te zien. Om elkaar weer wat moed in te spreken loven we allerlei beloningen uit. Zoals het bellen naar huis en 10 minuten skypen.

Om 8 uur zondagochtend staan we klaar bij het hotel om aan de post-tour te beginnen. Natuurlijk vertrekken we weer veel later dan gedacht, ruim over negenen. En dan te bedenken dat je al die tijd nog lekker in je bedje had kunnen liggen.. Volgens het programma reizen we vandaag naar Coorg, een zogenaamd hill-station. Daar blijven we dan twee dagen om te genieten van de mooie natuur. Aansluitend gaan we naar de stad Mysore om daar nog wat culturele highlights te spotten. Woensdagavond komen we volgens plan weer terug in Bangalore om donderdag heel vroeg onze vlucht naar London te pakken. Van Michy en Hanneke hebben we inmiddels begrepen dat het vertrek rond vier uur 's ochtends is...

We krijgen nog even een briefing in de hal van het hotel voordat we dan eindelijk vertrekken. Het programma blijkt te zijn omgegooid, vanwege overvloedige regenval in de bergen. Waar of niet waar? We hebben al zo vaak gemerkt dat beloftes en uitleg hier met een flinke schep zout moeten worden genomen. Coorg wordt ingekort tot 1 dag en we blijven langer in Mysore. Wij vinden het allemaal best, in de wetenschap dat protesteren hier echt verspilde energie is.
De reis naar Coorg neemt zo'n zes uur in beslag. Rammelend van de honger komen we om drie uur bij het hotel aan voor onze lunch. De omgeving is prachtig. We zitten midden in een koffie- en peperplantage, in een resort dat drie weken geleden de deuren geopend heeft. Bij het indelen van de kamers blijkt dat wij zijn aangewezen als ' vrijwilligers' om de drie-persoonskamers te bewonen. Karin's karma is om een kamer te delen met een Zweedse die ze helemaal niet kent. Nu is het dan de beurt aan Carla om te ondergaan wat wij in Bangalore al hebben meegemaakt.... Door schade en schande wijs geworden, leggen we ons eisenlijstje op tafel:
1. de beste kamers in het volgende hotel, met twinbeds;
2. gratis en onbeperkt gebruik van internet;
3. wij passen ons vannacht aan, morgen worden er andere vrijwilligers aangewezen;
4. What's in it for us? Want tenslotte hebben we voor een 2-persoonskamer betaald en heeft men vanmorgen nog besloten mensen toe te laten tot de tour, terwijl je had kunnen weten dat er een tekort aan kamers was.
De eerste drie eisen worden zonder meer geaccepteerd. En eis vier wordt ingevuld met een luxe kamer inclusief jacuzzi. We accepteren het aanbod en gaan de kamers bekijken. Daar blijkt dat de jacuzzi alleen gevuld kan worden met koud water. Lekker ontspannen maar niet heus. Dit is ook India: je krijgt hier alles in deeltjes, nooit in 1 keer de kaarten op tafel, altijd verrassingen. We mopperen nog even door en dan blijkt er rond middernacht tochineensnog een extra kamer te zijn. Het blijft onnavolgbaar hier.
Door het gezeur met de kamers missen we de tocht door de kruidentuin. Maar we krijgen wel een mooie doos met kruiden mee voor thuis dus hangen we daar onze neuzen maar in. En gaan we genieten van de werkelijk adembenemende omgeving. Wat een luxe om frisse lucht te kunnen opsnuiven en de vogels te horen. Het is hier mooi, echt mooi.

Waar we ook blij mee zijn is de mededeling dat we de volgende dag niet zo vroeg op hoeven. De jungletocht met de jeeps kan vanwege de slechte wegen (waar of niet waar?) niet doorgaan en we mogen uitslapen. Heerlijk, daar waren we aan toe!