Een keer per jaar komen de ladies van over de hele wereld bij elkaar. Om elkaar te ontmoeten, samen te feesten en ook nog te vergaderen. Dat laatste is de kern van onze bijeenkomst in Bangalore. Het was een lange zit maar het is mooi om te zien en te begrijpen in welke context ons ladies circlen in Zwolle en in Nederland eigenlijk staat. We zijn en blijven een radertje van een groot geheel, dat de moeite zo waard is! Nederland krijgt een eervolle vermelding voor de enorme stijging van het aantal leden in ons land, terwijl wereldwijd het ledenaantal gestaag daalt. Hulde aan Thea en Karin, die dit proces leiden. We zitten trots te glunderen in de zaal en klappen onze handen blauw!
De vergadering duurt nogal lang en ook hier is de Indiaase regie ons niet helemaal duidelijk. Komt er nu een pauze of mag je zo maar even weglopen om een kopje koffie te halen of iets anders te gaan doen? We hebben bewondering voor Thea en Karin die Nederland voor in de zaal vertegenwoordigen en van 9 tot 3 uur alert blijven.
Er worden veel bedankjes uitgesproken, notulen doorgewerkt, stemmen geteld en aan het einde hebben we een nieuw internationaal bestuur. Wat geweldig dat er vrouwen zijn die er zo voor gaan en bereid zijn hun prive belangen een paar jaar opzij te zetten voor het werk van Ladies Circle International. We hopen dat we iets van die spirit kunnen overbrengen op onze andere ladies in Zwolle.
Ook maken we kennis met een AGM traditie: het ruilen van pins. Het boeit de een meer dan de ander en voor sommigen van ons is het een ware sport om er zoveel mogelijk te verzamelen.

In India duurt alles net even langer dan je denkt. Onze transfers van ons hotel naar het conferentiehotel nemen veel tijd en we moeten ons alweer haasten om op tijd klaar te staan voor het volgende programma-onderdeel: de homeparties.

Veertien Indiase dames van de drie ladies circles in Bangalore hebben hun huizen opengesteld om zo'n 500 ladies vanuit alle hoeken van de wereld te ontvangen. We worden gesplitst en alleen Hanneke en Michy gaan samen naar een party. Het is een beetje moeilijk om van onze verschillende ervaringen 1 verhaal te maken. Daarom een poging om het samen te vatten.

Natuurlijk zijn de huizen waar we worden ontvangen groot en luxueus. We zijn duidelijk bij de upper ten, de happy few. De toiletten zijn naar westerse norm, met een toiletdame bij de deur. Kijk, dat zouden we thuis nou ook graag hebben. We worden verwelkomd met Indiaase rituelen: een bindi, een zegening en een vriendschapstouwtje om de polsen. Het eten staat al klaar in de gamelen maar eerst moet er gedronken worden! Je vraagt je af wat voor beeld men hier van westerse vrouwen heeft als je de hoeveelheid (sterke) drank ziet. Tijdens het borrelen worden er kleine hapjes gebracht en er wordt veel moeite gedaan om het ons naar de zin te maken en het groepsproces op gang te brengen. En dat lukt goed. Karaoke, dansen, stoelendansen en een serie icebreakers die de agogen onder ons (en dat zijn er veel) al kenden maken de sfeer los en gemakkelijk. Ondertussen is het half elf en op de homeparty van de schrijfster is nog steeds het diner niet geopend. Via de sms checken we even bij elkaar of die situatie uniek is en wat blijkt, niemand heeft nog te eten! Pas rond kwart voor elf (ja, ' s avonds) gaan dan eindelijk de deksels van de schalen en kunnen we aanvallen. Plotseling komt er een enorme stroomversnelling op gang en voor we het weten zitten we in de bussen, terug naar de hotels. We hebben elkaar veel te vertellen en het wordt weer laat daar in het hotel in Bangalore. Maar wel weer stikgezellig!