Onze gids vraagt of we het nog een keer willen herhalen. Ja, wij gaan FIETSEN in Delhi. De chauffeur die ons naar het meeting point brengt bij het station denkt ook dat hij het niet goed verstaat. Fietsende vrouwen, dat moet een grap zijn.

Een paar weken geleden hoorden we van de mogelijkheid om in Delhi, onder leiding van een gids, te gaan fietsen. En in een vlaag van overmoed en/of verstandsverbijstering gaven we alle zeven zonder aarzeling toe aan de impuls om die belevenis nog toe te voegen aan ons excursiepakket. De overtuigdheid van ons volmondige JA is in de laatste dagen wel wat afgenomen, nu we kennis hebben gemaakt met het verkeer in India. Maar avontuurlijk als we zijn, verleggen we onze grenzen en stappen we in onze poloshirts op de fiets. De eerste 500 meter rijden we in hektisch verkeer en merken we dat we onze drie begeleiders echt nodig hebben! We worden netjes geflankeerd, als een kudde makke schapen door een herder en twee herdershonden. Dat laatste is niet oneerbiedig bedoeld overigens. Vanaf de hoofdweg rijden we Old Delhi in en wat we daar zien.....

Prinsesjes op de fiets zijn we. Met onze schone kleren, gewassen haren en gepoetste tanden in gezuiverd water uit een 5-sterren hotel. Vanuit de luxe stappen we ineens in het rauwe en vieze leven in de binnenstad van Delhi. De overbevolking en het mannenoverschot is hier zichtbaar, te voelen en te ruiken. Voor 1 op de 15 Indiase mannen en jongens zal er geen vrouw zijn om mee te trouwen. Systematisch zijn meisjes geaborteerd, verstikt, verwaarloosd, verdronken of ' per ongeluk' gestorven. India wacht een tikkende hormonentijdbom...

Tot nu toe is ons beeld van India eigenlijk heel afstandelijk: in een hoog tempo en vanachter glas trekt het land aan ons voorbij. En nu zitten we er middenin en er is geen weg terug. Zodra we weer een straatje door zijn, sluit de mensenmassa zich achterons en je kunt letterlijk niet achterom kijken. Voor veel mensen die hier leven, is het waarschijnlijk ook maar beter om vooruit te blijven kijken, want wat achter ze ligt, oogt niet fraai. Alles is hier vies, goor en grauw.
De gids loodst ons door een bloemenwijk en het kruidenkwartier. Ook hier weer de menggeur van poep en wierook... Bij de kruidenmarkt is de lucht zwaar en bedompt. De peper hangt letterlijk in de lucht. Al niesend en proestend banen we onze weg het pakhuis in. Wat we zien is bizar: op de trap worden we gepasseerd door kruidensjouwers. Koelie's die de hele dag in de moordende hitte trappen oplopen met balen kruiden. Hoezo Arbo wetgeving? We realiseren ons dat we door en door verwend zijn. Hier komen wij, met onze papieren zakdoekjes, de ontsmettingsmiddeltjes in de tassen en veilig ingeent. Vanuit het trappenhuis krijgen we inkijkjes in de kamers. Er wonen mensen op de hogere etages. Hun vuil ligt gewoon in het trappenhuis en in nissen. Hier is echt nog nooit schoongemaakt. Je zou ook niet weten waar je moet beginnen.
Vanaf het terras (of moeten we cynisch zeggen: het penthouse) kunnen we de route zien die we hebben afgelegd en nog gaan afleggen. We staan weer op afstand te kijken en voelen ons daar nederig en iets comfortabeler bij.

De fietstocht is een ervaring om nooit te vergeten. We moesten letterlijk uit onze comfortzone stappen. En we zijn toch blij dat we dat gedaan hebben. Drie uur later spoelen we het vuil van ons af in de luxe hotelkamer van het Oberoi. Zelfs de schoenen krijgen een bad en weer krijgen we de weee lucht van vuil in onze neuzen. Wanneer we in onze ogen wrijven, zijn onze vingers zwart. We hadden nog een ontbijt tegoed van het Oberoi hotel. En daar pakken we de draad van onze realiteit weer op....

Na de brunch vertrekken Karin en Thea naar het vliegveld, om de eerste vergaderingen in Bangalore te kunnen bijwonen. Het regent vanmiddag en we charteren een taxi met chauffeur, om ons nog wat van Delhi te laten zien. Onderweg vinden we het Delhi filiaal van onze favoriete kledingwinkel uit Jaipur. Ingrid past een paar fantastische jurken en we bewonderen haar uitbundig. Onze code voor het afdingen is dat als we ' het maakt je dik' zeggen en er sjacherijnig bij kijken eigenlijk bedoelen dat het FANTASTISCH staat. Ingrid was dus erg dik in de jurken. Niemand koopt iets; het voelt even te decadent om een avondjurk te kopen die je misschien 1 en met geluk 2 keer draagt terwijl de armoede nog achter je oren en in je neusgaten plakt.

We gaan vroeg eten en proberen vroeg in onze mandjes te kruipen want donderdag hebben we de ochtendvlucht naar Bangalore. Hier eindigt het eerste deel van onze reis. De pre-tour zit erop. Het was zo de moeite waard!