Het is een tijdje stil geweest op ons weblog maar bij ons niet! Stroomstoringen in Agra, een overvol programma en een mislukt geplaatst bericht waren daar debet aan. Nu staan we even op de luchthaven, in afwachting van onze vlucht naar Bangalore en hebben we weer tijd om jullie bij te praten.

We pakken de draad op in Jaipur, waar we maandagochtend uitgezwaaid zijn door de hotelstaf. Wat een heerlijk hotel en wat een leuke mensen. We waren er ' thuis'. Chauf en kleine chauf stonden weer netjes op tijd voor ons klaar en wij waren - als altijd - net een beetje te laat. Het is vroeg in de ochtend en het is heet. Snoeiheet. Ook in de bus is het al warm. De airco werkt niet helemaal top. Achterin de bus moet je echt gecentreerd op de achterbank gaan zitten om niet nat te regenen. En na iedere lange rit is de inhoud van de koffer van Ellis drijfnat. Gelukkig is het schoon water!

Onze aanwezigheid in India gaat niet onopgemerkt voorbij, niet voor ons en niet voor de vele (mannelijke) weggebruikers. Hanneke, Karin, Ingrid en Ellis zouden alleen-reizend misschien nog de moeite waard zijn maar in dit gezelschap zijn ze echt niet interessant. Thea, met haar lichtblonde haar en lengte is onze ' exoot' en wordt vooral vanaf een afstand uitgebreid bekeken. Michele, met haar donkere haar, sprekende gelaatstrekken, rijzige gestalte en prachtige shawls lijkt zo in het landschap te passen. Ze werd al aangezien als een van Charlie's Angels! Een filmster dus. De absolute blikvanger is Micky. Met haar looks, de donkere krullen en haar olijfkleurige huid lijkt ze te voldoen aan het absolute Indiaase schoonheidsideaal. Wij zeggen: Micky voor President! Ze heeft een duidelijke visie op de verkeerssituatie, regelt dat iedereen in z'n baan en rijrichting blijft en trekt met haar uiterlijk vast heel veel stemmen.

Over Indiaase mannen gesproken: wij vinden ze niet woest aantrekkelijk. Niet omdat ze er niet mooi uitzien maar omdat ze nogal extrovert zijn als het gaat om lichaamssappen. De rochels gaan overal af, zelfs nu naast ons bij het schrijven van dit bericht. In de auto, in een sjieke winkel, aan tafel in het restaurant, overal gaat die (snot)wekker luidruchtig af. Plassen kunnen ze ook, overal en altijd. En dat er iemand gedwongen toekijkt, dat maakt niet uit. De fluimen vliegen in allerlei kleuren in het rond. Gelukkig hoor je die aankomen want het ontwijken van de fluim plaatst ons voor een dilemma: niet kijken dan val je, wel kijken dan gebeurt er ook iets.... De mannen krabbelen zich uitbundig in het openbaar enniet alleen op het hoofd!
Nee mannen in Nederland, we komen gewoon weer naar huis!

De rit van Agra naar Jaipur neemt zo'n 6 uur in beslag. Kort voor aankomst in Agra bezoeken we Fatephur Sitri, de verlaten stad. Onze gids staat al op ons te wachten wanneer we met lege maag rond een uur of 2 aankomen. De talkpoeder in zijn stevige nek is al in witte rolletjes veranderd door de warmte. Het is 38 graden en op het heetst van de dag. De gids spreekt perfect Engels, weet veel en hoort zichzelf graag en veel praten. Geduldig wachten we in de brandende zon zijn verhalen af, ondertussen hevig lastiggevallen door de vele jonge verkopers van allerlei spullen waar we geen behoefte aan hebben. Het stoort teveel en we raken wat geirriteerd. De moskee bij het complex is prachtig maar het is moeilijk om te genieten met zoveel ongevraagde aandacht. We merken dat onze gids het lastig met ons heeft. We krijgen bovenmatig veel aandacht en het lukt hem moeilijk om de verkopers onder controle te krijgen. De stenen, waar we met onze blote voeten opstaan, zijn zo heet dat je echt moet rennen om je voeten niet te verbranden. De gids verlost ons en hemzelf uit het lijden en besluit de rondleiding in te korten. Dat is een goed plan waar we het snel mee eens zijn. De tweede helft van de rondleiding is gelukkig in een besloten gedeelte waardoor we ongestoord van al het moois kunnen genieten. De foto's staan er al op dus kijk vooral zelf verder!

In Agra frissen we ons even op in het hotel voordat we aan het bezoek aan het Agra Fort beginnen.Hanneke, Thea, Michela en Michelle beleven nog wat angstige minuten in de lift, die door een onverwachte beweging van een Franse toerist blijft hangen. We besluiten na dit incident de trap te nemen, waar we de brandblusapparatuur ontdekken. Een veilig gevoel die 2 emmers zand!

Ons hotel ligt op 3 km afstand van het Agra Fort en de Taj Mahal. Vanuit het prachtige fort, dat we in de avondzon bezoeken werpen we al de eerste blikken op de Taj. Het is veelbelovend! Tot grote verbazing van onze gids komen we midden in het fort de ladies van LC 52 tegen. Hij is verbijsterd: zover van huis en dan ontmoet je ' zomaar' mensen die je kent. Eindelijk durft hij te vragen wat hem kennelijk al een tijdje bezighoudt: wat doen 7 vrouwen alleen in India en wie zijn die idiote echtgenoten die dat zomaar toestaan? Hij voelt zich plaatsvervangend verantwoordelijk voor ons en die verantwoordelijkheid is zwaar. Dat hadden we ook al gemerkt bij onze andere begeleiders, ongeacht of ze nu gids of taxichauffeur zijn.

Vanavond hebben we het diner in Zorba de Budha. Een zeer speciaal restaurant zo blijkt, waar we onze balansdag passend afsluiten. Vroeg naar bed vanavond want morgenochtend moeten we om 6 uur klaarstaan voor het hoogtepunt van onze reis: de Taj Mahal! Op de terugweg springt er op een kruispunt zomaar een politieagent op de schoot van kleine chauf. We schrikken er onwijs van en chauf is boos. Niet een beetje boos, heel erg boos. Chauf heeft namelijk niets fout gedaan. Hij wordt ordinair gechanteerd en mag kiezen tussen voor gek gezet worden voor het oog van zijn gasten of betalen. Chauf is dat laatste niet van plan. De gids grijpt in en zegt Chauf de 100 rupie te betalen die kennelijk geist wordt. Anderhalve euro maar meer dan een dagloon voor een gemiddelde Indier. Dat is corruptie in India. We mochten er zomaar even mee kennismaken. Natuurlijk hebben we Chauf gecompenseerd. Dat zorgde voor een goede nachtrust!