Dat India een land van contrasten is, dat had de oplettende lezer vast al begrepen. Ook vandaag hebben we daar weer wat van kunnen opsnuiven, letterlijk en figuurlijk.

Na een heerlijk ontbijt stonden onze trouwe chauf, de dienstbare bijrijder en onze dandy-gids ons op te wachten voor een nieuwe dag met avonturen. Vandaag stond het Amber fort op de programma en een bezoek aan het Paleis van de winden. Dat laatste bleek een fotoshop want achter de facade (prachtige raampjes) gaat verder niets schuil. Met alle fotostops voelen we ons wel een beetje Japanner, we gaan er vanuit dat we thuis heel blij zullen zijn met alle mooie foto's. Het zullen er wel erg veel zijn met al die schietende ladies! We worden belaagd door verkopers zodra we onze bus uitstappen. Thea en Michela geven non-verbaal de meeste koopsignalen (kopen ook het meest - Helmut (hiep hiep hoera), Renato ga maar sparen) en krijgen volop aandacht.

Het Amber fort ligt vlak bij de binnenstad van Jaipur dus een kort ritje vandaag. Het fort ligt zoalste verwachten valt hoogin de heuvels. Het laatste stuk van het pad naar het fort voert stijl omhoog. Veel te warmvoor zo'n inspanning en daaromworden er olifanten ingezetop dat deel van hettraject. We mogen metz'n tweeen in een bakje en de duo's zijn snel gevormd.Fotografe Ingrid mag alleen in het bakje. Het is een debiel gezicht om ons allemaal in de bakjes te zien zwiebelen. Het handelen over hoedjes, armbandjes, pennetjes en ansichtkaarten gaat gewoon door vanaf de olifant. De handelaars zijn zeer bedreven in het ontwijken van de dikke potenen krijgen ook wel wat hulp van de olifantenbestuurders. Thea laat haar waterflesje vallen en de olifant raapt het netjes voor haar op, nadat het door de olifantenpoep is gehaald. En dan moet je dankbaarheid tonen natuurlijk! Natuurlijk geven we aan het einde van de rit te weinig fooi en nemen de olifanten ontevreden afscheid van ons. Wij hebben er geen aandacht voor want wat onze ogen zien is zoooo mooi! Een compleet paleis metprachtige ontvangsthallen van marmer, spiegels, schilderingen en de kenmerkende balkonnetjes en ' tralies' die zijn uitgehouwen in steen. De laatste moghulhad 108 vrouwen en voor iedere vrouw was er een eigen appartement. Het leven moetbest goed geweest zijn voor de happy view van die tijd. Ook binnen het paleis wisselen de geuren zich af. Zo ruik je wierook en zo weer een snufje verse olifantenpoep. Karin blijkt de sterkste onderhandelaarster en Michela raakt de kluts kwijt. Ingrid fotografeert rustig door en Ellis mag haar hoedje laten zien. De foto's zullen meer informatie geven dan dat we hier kunnen beschrijven......

Op de terugweg is er tijd voor een korte fotostop bij het waterpaleis. Voor ons een grote bus met toeristen, die uit de raampjes allerlei spullen gooien waar massaal op gedoken wordt. Een walgelijk gezicht eigenlijk. De kinderen verzamelen de knuffels waar ze klaarblijkelijk geen flauw idee hebben van wat je daar mee zou moeten doen. Ze worden ingeleverd bij de hoofdbedelaar en er wordt weer gewacht op een nieuwe bus. Onze gids brengt ons nog even naar een textielwerkplaats, waar we een uitleg krijgen over blokstempels (een vorm van batik). Vervolgens mogen we kijken hoe wollen tapijten worden geknoopt. En dan worden we op de eerste verdieping verwacht, waar we mogen plaatsnemen op de bankjes en een drankje krijgen aangeboden. De rollen opgestapelde tapijten en de vele handlangers die klaar staan geven ons de indruk dat dit wel eens een langdurige zaak kan worden. Kordaat grijpen we in; niks drankjes, naar het hotel! We stellen veel mensen teleur met ons besluit. Maar we kunnen er niet mee zitten.

Even heerlijk tijd voor een lunch enna de middag gaan we, jawel, SHOPPEN! Ik ga er niks over schrijven. Hou de creditcard afschriften maar in de gaten en kijk op de foto's (later). Het was geweldig. Omdat met z'n zevenen winkelen toch wel erg onhandig is, besluiten we te splitsen en beleven we allemaal onze eigen avonturen. In de massage salon, bij nog meer koopjes enin het heerlijke zwembad, waar we de ladies van de Kogge Rondte ontmoeten.

Het diner beginnen we met een foto in onze Delftsblauwe outfit. Het personeel is zeer onder de indruk en de andere gasten hebben veel vraagtekens in hun ogen. We hebben weer heerlijk gegeten, Hanneke kiest voor ons allemaal uit want het duurt allemaal veel te lang die eet-democratie.

Afsluitend dan nog iets over het poepen: we komen voorlopig allemaal aan!

Lieve groeten uit een prachtig Jaipur. Morgen op naar Agra!